The Bright Town (Seven Sisters Cliffs, UK) by Dupang

“ที่ไหนวะ Seven Sisters”
“มันอยู่ที่ Brighton”

จะเป็นไปได้มั้ยถ้าเราจะไปเที่ยวสถานที่ ที่เรายังไม่เคยเห็นแม้แต่ภาพมาก่อน การตัดสินใจขึ้นรถไฟจาก Kings Cross มุ่งหน้าไปที่ Brighton ปกติแล้วเราเป็นคนชอบรีเซิซที่ๆเราจะเที่ยวแต่ครั้งนี้ทุกๆอย่างผ่านไปโดยที่เพื่อนเป็นคนนำทาง เพราะอะไรก็ไม่รู้ อาจจะไม่ได้คาดหวังจะพบอะไรที่นี่รึเปล่า เราถึงตอนสายๆ เสียงทะเล และเสียงนก ก็มาต้อนรับเราตั้งแต่สถานีรถไฟ พร้อมๆกับ เสียงคนที่เดินกันอย่างขวักไขว้ภายในตัวเมือง การเดินจ้ำๆ ไต่ทางลาดลงไปที่ท่าเรือ Brighton กับชิงช้าสวรรค์สีขาวนี่คือ landmark แรกและ landmark เดียวทีเรานึกถึง

“ที่นี่ป่ะ Seven Sister”
“ไม่ใช่หวะ มันต้องนั่งรถออกไปอีก”

บนรถเมล์สีแดงสองชั้นสาย 12A กำลังเคลื่อนตัวออกจากป้ายที่เราขึ้นใกล้กีบท่าเรือ รถค่อยๆวิ่งออกไป ระหว่างทาง จากเมืองที่มีตึกเล็กๆเกาะกลุ่มเป็นเมือง ก็ค่อยๆลดเหลือบ้านหลัง เว้น หลัง ฟาร์มบ้างบ้านบ้าง ในที่สุดก็เป็นเพียงถนนสายถึงตัดผ่านทุ่งไปเรื่อยๆ เกือบ 40 นาที เราก็ลง

“ที่นี่ป่ะ Seven Sister”
“ไม่ใช่หวะ มันต้องเดินต่อไปอีก”

“อีกนานมั้ยอะ ”
“ในหนังสือเค้าบอก ประมาณ 20 นาที”
“ฟังดูไกลหวะ แต่ค่อยๆเดินเอา”
“ไม่ได้ ต้องถึงก่อนพระอาทิตย์ตก ไม่งั้นเราจะมองไม่เห็นอะไรเลย”

นาฬิกาจากมือถือบอกเวลา 17:04 เหลือเวลาอีกไม่เกินครึ่งชั่วโมง พระอาทิตย์คงตกไป พร้อมกับคำว่า Seven Sister ที่ผมไม่รู้จัก เราค่อยๆเดิน สลับเดินเร็ว (วิ่งคงไม่ไหว) ข้างหน้าเป็นแสงที่ส่องย้อนกลับเข้าตา แทบมองไม่เห็นอะไรไกลๆ การก้มหน้าก้มตาเดินอย่างรวดเร็ว

“ที่นี่ป่ะ Seven Sister”
“เออ”
“มันก็สวยดีหนิหว่า กูไม่เคยเห็นเลย”

อากาศประมาณ 10 องศา ลมทะเลที่พัด เสียงคลื่นที่ซัด ริ้วภูเขาที่โอบล้อม มันดูเป็นจุดที่ลงตัว พระอาทิตย์ใกล้ตก ทุกอย่างที่เราเห็นเกือบกลายเป็นสีส้ม และมันน่าจะเป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นทะเลจากฝั่งยุโรป และมันน่าจะเป็นครั้งแรกที่เห็นทุกอย่างจากสถานที่จริง ก่อนรูปถ่าย

ในหัวอินโทรเพลง don’t stop me now ของวง Queen ค่อยๆ fade ดังขึ้น เรื่อยๆ
(คิดซะว่าเป้นเหมือนฉากหนึ่งในหนังที่เป็น endcredit ที่สมบูรณ์แบบก็แล้วกัน)

Tonight Im gonna have myself a real good time
I feel alive and the world turning inside out yeah!
And floating around in ecstasy
So dont stop me now dont stop me
cause Im having a good time having a good time

 

1399813_10153102573539073_3153436045916697965_o

10887463_10153102574319073_6783639651966229709_o

DSC01459

 

Share
Random stories
23 Mar '15
CAMP STYLE
10 Feb '17
ปกิณกะปากี by Piyakan Bootprasert

คนส่วนใหญ่มักจะถามด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวอย่างไม่เก็บอาการ ทำไมไปปากี? ปากีมีอะไรเหรอ? นั่นสิ… ความเซอร์มันค่อยๆเริ่มตั้งแต่พบว่าทริปนี้จะมีอุณหภูมิตั้งแต่ศูนย์ถึง40องศา และมีฝนตก ต้องจัดกระเป๋าอย่างไร ? ต้องฉีกแขนเสื้อ แล้วเตรียมเข็มด้ายไปเย็บต่อกลับ ตอนอากาศหนาวขึ้นมั้ย? สุดท้ายเรื่องเงียบลงที่กระเป๋าเดินทางน้ำหนักเกือบ 20 กิโล เสื้อกันหนาว เสื้อกันฝน เสื้อกันลม เสื้อผ้ามิดชิดปิดทั้งร่าง ผ้าโพกหัว (ประเทศมุสลิม) รองเท้า trekking น้ำพริก มาม่า ยาดม ทุบทุกสถิติการแพคกระเป๋าเดินทางในชีวิต   เมื่อถึงสนามบินอิสลามบัด 98%เป็นชายล้วนๆ ความบิน ลาเดนเข้าจู่โจมพวกเราทันที (Abbottabad เป็นที่ซ่อนสุดท้าย ก่อนที่เค้าจะถูกจับตาย) เหตุนี้เองเราจึงไม่มีรูปถ่ายในแอร์พอร์ตกันเลย แต่พอเราได้พบกับไกด์ท้องถิ่นและคนขับรถ (ชื่ออัลตาฟ/มูสตากิม) โลกแขกปากีของเราก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พี่แกใจดีและน่ารักทุกครั้งที่พยายามพูดภาษาไทย อัลตาฟบอกว่าที่จริงคนที่ไว้หนวดเครายาว นั่นแสดงว่าเป็นคนเรียบร้อยที่ออกจะเคร่งศาสนาด้วยซ้ำ อืม ความรู้ใหม่   9 ชั่วโมง เรานั่งรถตู้มุ่งไปทางเหนือเส้นทางNaran ภูมิทัศน์ราวกับเดินทางออกไปนอกโลก ชนิดที่หนัง THE MARTIAN แอ๊บถ่ายได้สบาย รถตู้กลายเป็นยานสำรวจดาวอังคาร สเกลภูเขาตรงหน้ามหึมาเท่าตึกใบหยก รูปถ่ายใบนึงเราอาจได้ […]