REALLY GOOD THINGS TAKE TIME TO GROW

DSCF2109 2

Really good things take time to grow.
Foundation is not built over night.
– Iggy Anzalea

ทุกสิ่งล้วนมีนาฬิกาเป็นของตัวเองและดำเนินไปด้วยเวลาที่ไม่เท่ากัน
จงใช้เวลาไปกับสิ่งที่ทำให้หัวใจเราเบิกบาน
เพราะเมื่อถึงจุดที่เวลาได้ทำหน้าที่ของมันโดยสมรูณ์แล้ว
ทุกวินาทีท่ีเสียไปกับสิ่งนั้น จึงสำคัญและมีคุณค่า

คราม ต้นไม้ที่รังสรรค์สีน้ำเงินเข้มดังสีของร่องลึกในมหาสมุทร
ความงามและคุณค่าของครามนั้น เป็นภูมิปัญญาจากคนรุ่นก่อน
ที่ส่งต่อผ่านกาลเวลามา จนเป็นสิ่งล้ำค่าให้กับคนรุ่นหลัง
เสน่ห์ของสีน้ำเงินเข็มนั้นสงบ แต่ลุ่มลึกและดึงดูด
เราไม่อาจปฎิเสธได้ว่าเราหลงรักครามเข้าอย่างจริงจัง
และหากจะมากขึ้นกว่าเดิม เมื่อได้เดินทางมาที่บ้านของพี่รุณณี
จังหวัดสกลนคร

 

ชีวิตในเมืองใหญ่นั้นเป็นอะไรที่เร่งรีบและดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ยิ่งพอเริ่มเข้าสู่ชีวิตการทำงาน ทุกอย่างยิ่งดูรวดเร็ว วันเวลาผ่านไปไวราวกับการเดินของเข็มวินาที ทุกวันเราเผชิญแต่กับผู้คนกำลังก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์ อากาศสีเทาหม่นๆ พร้อมทั้งสีเขียวที่น้อยลงทุกวัน จนวันนึงที่ร่างกายและจิตใจออกอาการงอแง ต้องการสิ่งบันดาลใจ ให้หัวใจชุ่มชื้น

Kram-02

บ้านพี่รุณณี, สกลนคร

แสงแดดฉายลงมาทาบกับทิวทุ่งนา ลมแผ่วพัดผ่านยอดข้าวเป็นเหมือนคลื่นสีเขียว เรานั่งลงบนดอกหญ้าริมลำธารเล็กๆ สูดกลิ่นชื้นๆ จากไอดิน และรอให้พระอาทิตย์ค่อยๆ เคลื่อนต่ำลง จนฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นเหมือนกับครามในหม้อดินของพี่รุณณี

Kram-03

ครามเป็นต้นไม้ชนิดนึง วิถีการนั้นละเอียดอ่อนและพิถีพิถัน ตั้งแต่การยังเป็นเมล็ด ปลูกลงดิน จนถึงเก็บเกี่ยว พี่รุณณีบอกว่าจะต้องเก็บใบครามกันตั้งก่อนพระอาทิตย์จะขึ้น เพื่อให้ได้ครามคุณภาพดี เมื่อจะเริ่มหมักคราม เรานำกิ่งและใบของเค้ามาแช่น้ำ ขี้เถ้า ผสมปูนขาว ในหม้อครามของพี่รุณณีจะใส่กล้วยดิบลงไปทั้งลูก หรือบางทีก็เป็นผลไม้ที่ให้ความหวาน และที่สำคัญคือต้องใส่ใจลงไปด้วย ในระยะเวลาประมาณ 7 วัน สีของน้ำครามจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เราจะต้องคอยสังเกต คนน้ำคราม และดูว่าต้องเติมส่วนผสมต่างๆ ลงไปเพิ่มบ้างประคบประหง่มไม่ต่างจากลูกก็คงว่าได้ ไม่แปลกเลยที่พี่รุณณีมักพูดไปด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มเวลาที่สอนเราไปด้วยเสมอคนที่นี่ภูมิใจ และให้คุณค่ากับมรดกทางภูมิปัญญาที่ส่งต่อกันมานี้อย่างมาก

Kram-04

Kram-05

She has blue skin and never shamed to kept it. They searched for blue their whole life through,
then passed right by and never knew.

เมล็ดครามในมือแม่ครูที่หว่านลงบนดินทุกปี ผ่านวัน ผ่านเดือน จนค่อยๆ โตมาเป็นต้นครามหมักลงหม้อบ่มด้วยเวลาและความรักจากแม่ครู สุขของคนธรรมดาๆ ที่ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักในทุกวันที่ให้เวลาไปกับครามนั้นปรากฏอย่างเด่นชัดอยู่บนมือและรอยยิ้มของแม่ครู ร่องรอยความชำนาญที่สะสมมาเกือบชั่วชีวิตบ่งบอกถึงคุณค่าทางจิตใจที่ไม่อาจประเมินได้

Kram-06

Kram-07

Deep blue is trustworthy, dependable and committed. The color of ocean and sky, a constant and calming influence in our world.

ที่บ้านพี่รุณณี แทบทุกวันที่คุณยายจะออกมานั่งหน้าชานบ้าน คอยดีดฝ้าย ปั่นฝ้ายออกมาเป็นเส้น ลงหม้อย้อมออกมาเป็นโทนต่างๆ แล้วแต่ธรรมชาติจะสร้างสรรค์ให้ หลังย้อมแล้วเส้นฝ้ายจะถูกนำมาเรียงขึ้นกี่ เพื่อทอจนออกมาเป็นผืนเรียกว่า ฝ้ายเข็นมือ นั้นคงเพราะทำด้วยมือตั้งแต่กระบวนการแรกจนขั้นสุดท้าย

Kram-08

Kram-09

DSCF2084 2

The secret of being happy is accepting where you are in life and making the most out of everyday.

พียงเวลาไม่กี่วัน ที่ได้มาอยู่ สัมผัสความเป็นไปของคนที่นี่ เราได้รับการต้อนรับที่น่ารัก การดูแลเป็นอย่างดีจากพี่รุณณี และครอบครัว ได้ทานอาหารบ้านอร่อยๆ ทุกมื้อ นอนหลับสบายทุกคืน ได้เรียนรู้สิ่งใหม่มากมาย ได้คำตอบในข้อสงสัยไม่ว่าจะบรรยากาศ หรือผู้คน ที่นี่ดำเนินไปอย่างพอเพียง ไม่เร่งรีบออกจะเรียบง่ายและธรรมดา แต่กลับสร้างแรงบันดาลใจให้เราอย่างล้นเหลือ หลงรักครามทุกเฉดที่ได้พบ หลงรักบ้านนา หญ้าริมทาง ของที่นี่เข้าจริงๆ แม้ตอนนี้จะกลับมาใช้ชีวิตอย่างที่เคยชินในเมืองกรุงแล้ว แต่ภาพของบ้านหมู่บ้านสีน้ำเงินเข้มยังคงวนเวียนมาให้คิดถึงอยู่เรื่อยๆ และเสมอจนกว่าเราจะได้พบกันอีก

ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาดีๆ ที่ได้พบเจอ
รัก,
หยก

Story & Image by Udomporn Hongladdaporn (Images for Kram contant)

 

Share
Random stories
21 Dec '16
A Touch of Clay – Slow Hands Studio

Text and photos : Nuanlilou “ในงานเซรามิค มีหลายสิ่งหลายอย่างที่คาดเดาไม่ได้ หนึ่งในนั้น คือเรื่องความเสียหาย ทั้งจากการเผา ตอนปั้นแล้วตก ปั้นไปแล้วหัก หรืองานระเบิดในเตาตอนเผา ไปจนถึงเผาออกมาสวยงามแล้วทำตก งานฉีกเพราะเอาออกจากเตาเร็วไป ทำให้เราได้เรียนรู้ว่ามันไม่มีอะไรเที่ยง มันเป็นอนิจจังสุดๆ แต่พอเราทำงานไปเรื่อยๆ เราก็ยอมรับได้ และรู้สึกโอเคกับมันมากๆ และดีใจที่มันแตกได้ เพราะถ้ามันไม่แตกมันก็ไม่ใช่ของที่เปราะบาง มันเลยยิ่งดูมีค่ามาก อย่างที่มันควรจะเป็น“ ถิง (ชลธิชา สุจริตพินิจ) เล่าให้ฉันฟังในมุมมองของเธอที่มีต่องานเซรามิคในบ่ายแก่ๆวันหนึ่งที่ Slow Hands Studio สตูดิโอที่เธอ กับเจิน (กฤชนันท์ ศรีระกิจ) ทำขึ้นมาด้วยกันได้เกือบสองปีแล้ว จากคำบอกเล่าง่ายๆทำให้รู้ที่มาที่ไปที่แสนจะธรรมดาแต่กลับมีความหมายให้คนฟังอย่างเรา ได้เห็นถึงรายละเอียดของความตั้งใจในการสร้างสเปซของตัวเองไปพร้อมๆกับการได้ทำงานที่รัก ก่อนหน้านี้ ถิงเป็นนักวาดภาพประกอบ แต่ได้มีโอกาสได้ไปช่วยงานเจินที่ทำงานเซรามิคอยู่แล้วกว่า 10 ปี เลยได้เรียนรู้พื้นฐานตั้งแต่การขึ้นดิน การนวด ไปจนถึงการเก็บรายละเอียด จากนั้นจึงเริ่มปั้นดิน จากคาแรคเตอร์ของภาพที่ตัวเองวาด จนเริ่มมีคนมาสั่งงาน ขอซื้องาน ไปจนถึงอยากขอมาเรียนด้วย ทั้งคู่จึงตัดสินใจเปิดเป็นพื้นที่สำหรับสอนขึ้นมา จากนั้นก็เริ่มจริงจังขึ้น “ตอนแรกๆเราก็ไม่กล้าปั้น กลัวมันจะแป๊ก ไม่รู้จะเริ่มยังไง เพราะมันมีรายละเอียดเยอะไม่เหมือนกับงานวาด แต่พอมีคนบอกว่าถ้าเราวาดได้ […]

1 Jul '17
A Journey in Copenhegen by Saruti Tuntivithayakul

ทริปนี้เป็นทริปที่ไปแสกนดิเนเวียครั้งแรกในชีวิต เดินทางครั้งนี้เป็นประเทศที่ 3 ก่อนหน้านี้ไป นอร์เวย์-ไอซ์แลนด์ประเทศจนสุดท้ายมาจบกันที่ประเทศเดนมาร์ก เราอยู่ Copenhagen กัน6วันเต็มๆ มาถึงที่นี่เราเลยไม่มีเเพลนอะไรทั้งสิ้น Copenhagen เป็นเมืองที่ชอบมากก ผู้คนน่ารัก นิสัยดี เป็นมิตรมาก ต่างกับทุกเมืองที่ผ่านมา เมืองที่นี่เค้าเรียกตัวเองว่า cozy and friendly เวลาเดินในเมืองคนเยอะมาก ทุกคนแต่งตัวดีและที่สำคัญที่แปลกตาคือรถน้อยมาก คนขี่จักรยาน! มีหมา กับเด็กที่เยอะและน่ารักไปหมด เมืองที่นี่ไม่มีตึกสูงระฟ้า ส่วนมากเป็นตึกไม่เกิน4-5ชั้น ไม่สูงมาก สิ่งนึงที่คล้ายกับไทยคือเค้ามี royal family ซึ่งสัญลักษณ์ประจำคือหัวใจ ไปที่ไหนเราก็จะเจอหัวใจประดับประดาเต็มไปหมด วันเเรกเราเริ่มต้นด้วยการนัดเจอรุ่นพี่คนไทยที่อยู่ที่นี่ พี่เค้าเป็นผู้ชายที่แต่งงานกับผู้ชาย เพราะว่าที่นี่เค้าเป็นประเทศแรกที่มีกฎหมายให้เพศเดียวกันเเต่งงานกันได้ เราก็ทำการนัดกับพี่โอ้ตเจอกันที่สถานีใจกลางเมืองชื่อ Nørreport Station วันนี้ขึ้นรถไฟฟ้าครั้งแรกเราก้ยังงงๆกับระบบรถไฟฟ้า ที่เจอจากที่Osloมา รถไฟฟ้าที่นี่ไม่มีประตูกั้น เพิ่งมารู้ว่า ที่นี่เค้าใช้ระบบไว้ใจ แอบคิดในใจ ถ้าใช้ระบบนี้กับพี่ไทยอย่างเราหวานหมูแน่ๆ55 พี่โอ้ตมากับฝรั่งตาน้ำข้าว ชื่อPhilip เป็นคนใจดีมากๆ ไม่แพ้hostที่บ้านเลย พี่ๆก้ทำการพาเที่ยวเดินในเมืองพาเข้าร้านนู้นนี้ แต่นี่เป็นสายเรียนแฟชั่นที่ไม่ช้อปปิ้งเลย ไม่ใช่อะไรเพราะค่าครองชีพที่นี่ต่างกับเมืองไทยคิดง่ายๆก็ x6 น่าร้ากก เราก็ได้แต่window […]