ปกิณกะปากี by Piyakan Bootprasert

คนส่วนใหญ่มักจะถามด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวอย่างไม่เก็บอาการ ทำไมไปปากี? ปากีมีอะไรเหรอ? นั่นสิ…

ความเซอร์มันค่อยๆเริ่มตั้งแต่พบว่าทริปนี้จะมีอุณหภูมิตั้งแต่ศูนย์ถึง40องศา และมีฝนตก

ต้องจัดกระเป๋าอย่างไร ?

ต้องฉีกแขนเสื้อ แล้วเตรียมเข็มด้ายไปเย็บต่อกลับ ตอนอากาศหนาวขึ้นมั้ย?

สุดท้ายเรื่องเงียบลงที่กระเป๋าเดินทางน้ำหนักเกือบ 20 กิโล เสื้อกันหนาว เสื้อกันฝน เสื้อกันลม เสื้อผ้ามิดชิดปิดทั้งร่าง ผ้าโพกหัว (ประเทศมุสลิม) รองเท้า trekking น้ำพริก มาม่า ยาดม ทุบทุกสถิติการแพคกระเป๋าเดินทางในชีวิต

 

เมื่อถึงสนามบินอิสลามบัด 98%เป็นชายล้วนๆ ความบิน ลาเดนเข้าจู่โจมพวกเราทันที (Abbottabad เป็นที่ซ่อนสุดท้าย ก่อนที่เค้าจะถูกจับตาย) เหตุนี้เองเราจึงไม่มีรูปถ่ายในแอร์พอร์ตกันเลย แต่พอเราได้พบกับไกด์ท้องถิ่นและคนขับรถ (ชื่ออัลตาฟ/มูสตากิม) โลกแขกปากีของเราก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พี่แกใจดีและน่ารักทุกครั้งที่พยายามพูดภาษาไทย อัลตาฟบอกว่าที่จริงคนที่ไว้หนวดเครายาว นั่นแสดงว่าเป็นคนเรียบร้อยที่ออกจะเคร่งศาสนาด้วยซ้ำ อืม ความรู้ใหม่

DSCF9207

 

IMG_1368

IMG_4969

9 ชั่วโมง เรานั่งรถตู้มุ่งไปทางเหนือเส้นทางNaran ภูมิทัศน์ราวกับเดินทางออกไปนอกโลก ชนิดที่หนัง THE MARTIAN แอ๊บถ่ายได้สบาย รถตู้กลายเป็นยานสำรวจดาวอังคาร สเกลภูเขาตรงหน้ามหึมาเท่าตึกใบหยก รูปถ่ายใบนึงเราอาจได้ เห็นภูเขา5-6ชนิดรวมกัน ทั้งหัวโล้น เขียวชอุ่ม หรือแม้แต่ภูเขาน้ำแข็ง จุดชมวิวที่พีคคือยอดเขามีชื่อว่า Nanga Parbat

DSCF9238

Ghizer Vally ปลอบโยนเราจากความtoughของสองวันก่อนด้วยวิว Khalti lake ที่เหมือนต้นไม้และลำธารเหล่านั้นจบ คอรส์วิชาศิลปะการจัดวางมา อากาศวันนี้หนาวเย็นไม่สอดคล้องกับปากีแฟชั่นวีคของพวกเรา เรามาในชุด Eid ผ้าฝ้าย เบาบางที่ดูเป็น collection spring/summerมากกว่า ผลคือรถตู้แวะจอดฉี่ถี่ที่สุดในวันนั้นเห็นจะได้

IMG_4778

IMG_4923

IMG_1126

IMG_1152

IMG_1741

ปากีไม่ได้มีแต่หินผากาดาบ ในส่วนการแจกความสดใสนั้น เริ่มกันที่ Attabad Lake ที่เมือง Hunza ทะเลสาปใส น้ำนิ่ง เป็นกระจก ไล่pantoneสีน้ำเงินหลายเฉด ทะเลสาปนี้เกิดจากน้ำฝนขังหลังแผ่นดินไหว สิ่งนึงที่อยากทำมากแต่ไม่ได้ทำ คือตวงน้ำใส่ขวดกลับบ้านมาเป็นของฝาก รสชาติ หวาน ชื่นใจจริงๆ

Blue favorite แล้วก็มาถึง Red favorite กันบ้าง ที่อุทยานแห่งชาติทางไปที่ราบ Khunjeraf โชคดีมากที่เดือนกันยายน ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสีแดง เหลืองแล้ว น่ารักน่าชังเหลือเกิน

DSCF1225

DSCF1224

IMG_4713

DSCF1223

IMG_1289

มาปากีก็ใช่ว่าจะหาความHIPไม่ได้ ที่นี่มีคาเฟ่เก๋ไก๋ สีสดใสโดดเด้งตามหุบเขา อยากมีซีนถ่ายหนังที่นี่จัง คนที่นี่ ชอบจิบชากับแอปริคอต อัลตาฟพาเราแวะคาเฟ่ที่มีน้ำตกเป็นบรรยากาศแถว Rakaposhi

IMG_1098

IMG_0964

IMG_1214

ถึงตรงนี้ขออนุญาตใช้ภาพทำหน้าที่เล่าความสวยงามของตัวมันเอง (ไม่ได้ขี้เกียจนะคะ คือพยายามหาศัพท์แสงมา เขียนบิ้วให้เทียบเท่าภาพไม่ได้เลยจริงๆ) และหลักๆ เราตั้งใจมา Trekking กันก็จะขอพูดแค่ในส่วนนี้ละกัน

ที่แรก Passu Glacier นั้น เดินสนุกทางลัดเลาะหุบเขาไปเรื่อยๆ ไม่ชันมาก ใช้เวลาแค่ชั่วโมงกว่าๆเท่านั้นก็ถึง

DSCF1778

DSCF1779

DSCF1833

DSCF1839

ขณะที่ Hopper Glacier ทางโหดอยู่ เป็นกรวดหินและมีความชันเลเวลท่าเดินกิ้งก่า แต่ไม่ต้องกังวล ที่นี่มีหนุ่มพื้นที่ให้ บริการเกาะแขน route นี้ ยาหอม ยาดมให้พร้อม อากาศค่อนข้างหนาวแต่พวกเราก็นั่งเล่นอยู่บน นั้นเป็นชั่วโมงๆ

 

สุดท้าย Fairy Meadows Gilgit ถนนหวาดเสียวที่ลืมไม่ลงในชาตินี้ นั่งรถจี๊ปแล้วต่อด้วยการเดินหรือขี่ม้าขึ้นไป ใช้เวลา ราวสี่ชั่วโมง เหงื่อชุ่มมือด้วยความเกร็งตลอดทาง บน Fairy Meadows Gilgit มีหมู่บ้านเล็กๆน่ารัก คน แกะ แพะ วัวอยู่ ร่วมกันอย่างสุขสงบจบบริบรูณ์ไปเลย อยากมีชีวิตบั้นปลายแบบนี้บ้าง ชวนนึกถึงหมู่บ้านในนิทานอิสปหรือบ้าน hobbit

IMG_2136

IMG_2052

IMG_2089

เสียงเครื่องยนตร์กับเพลงแขกสไตล์รีมิกซ์ดังสะท้อนในหุบเขาอีกครั้ง นั่นหมายถึงมือที่เปียกชุ่มและความฟุ้งซ่านกลัว ตายกลับมาอีกรอบ แต่ช่วงเวลานี้เองที่ได้ทำให้พบว่าเสน่ห์ที่สุดของทริปนี้จริงๆมันคือความไม่แน่นอน อะไรก็พร้อมจะ เกิดขึ้นได้เสมอ เช่นการอยู่บนรถบนถนนเส้นนี้ หรือเช้าวันหนึ่งที่พบว่าเพื่อนบ้านมีขีปนาวุธขึ้นสนิมอยู่บนหลังคาบ้าน สิ่งนี้เลยพาลไปกระตุ้นให้เข้าถึงคำว่า “การปล่อยวาง” การมีชีวิตอยู่เพื่อแค่วันนี้และมีความสุขแค่ปัจจุบันตรงหน้า

ซึ่งไม่เคยเกิดความคิดแบบนี้จากการเดินทางครั้งไหนมาก่อน ปากีสถานคงไม่ได้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวแบบปกิณกะ ดูวิว ชมนก ชมไม้ไปเรื่อย มันมีพลังบางอย่างของสถานที่ ผู้คน เร้าต่อมความรู้สึกนึกคิดผู้เดินทางได้เป็นอย่างดี

 

ปิยะกานต์ บุตรประเสริฐ

 

ภาพประกอบเพิ่มเติมจากผู้ร่วมเดินทาง @pamelapowder_rei , @bozobozo

 

Share
Random stories
18 Apr '16
The Andaman Sea by Pacharaphan Deepralard

ว่าด้วยเรื่องของดำน้ำ พูดแล้วก็นึกถึง ทริปดำน้ำครั้งแรกในชีวิต ณ ทะเลอันดามัน จำได้ว่า ตื่นเต้นมากๆ เพราะเพิ่งได้บัตรนักดำน้ำ ก็ตัดสินใจออกทริปบนเรือเลย เริ่มต้นทริปจากสนามบินดอนเมือง บินไปยังสนามบินภูเก็ต แล้วก้ต่อรถไปขึ้นเรือ ตกค่ำเราก็ออกเดินทาง…. กิ๊ง กิ๊ง กิ๊ง เสียงกระดิ่งปลุกเวลาเช้าตรู่ ( ที่ต่อมาเป็นเสียงที่เกลียดที่สุด เวลาอยู่บนเรือ เพราะมันหมายถึงการที่ต้องลุกจากเตียง )เพื่อปลุกนักดำน้ำมาเตรียมตัวลงดำ วิวตอนเช้า มันดีสุดๆไปเลย ภาพทะเลที่ไร้จุดจบ กับเกาะเล็กเกาะน้อย เรียงสลับกัน ชมวิวฟังบรีฟ กันจบก็ถึงเวลา ตูมมมมม….. ปลาหน้าตาประหลาดเต็มไปหมดเลย ประการังก็หลายสี เห็นเค้าพูดกันนูดี้ๆ เราก็ไม่รู้เรื่องว่ามันคืออะไร เห็นเป็นสีๆ ตัวเล็กๆ ยังไม่ค่อยอิน (ซึ่งมารู้ทีหลังว่าพวกมันคือ ทากเปลือย) โลกใต้น้ำนี่มันมหัศจรรย์มาก ผ่านไปหนึ่งวันกับทริปดำน้ำครั้งแรก เราก็มานั่งให้ลมตีหน้า ดูพระอาทิตย์ตกที่ หาไม่ได้จากที่อื่น มันสวยมากจริงๆนะ มันเป็นสเหน่ห์ ของการใช้ชีวิตบนเรือเลยล่ะ ทริปนี้ จำได้แม่นยำไม่มีวันลืม ที่กองหินม่วง หินแดง เค้าว่า Manta rays กับ […]

25 May '15
The yard hostel – Creating the comfy space

The yard hostel – Creating the comfy space ” เราตั้งเป้าว่าภายใน 6 ปี เราจะมีเพื่อนให้ได้ 50,000 คน ” ส้มเล็ก-อติพร สังข์เจริญ บอกกับเราในบ่ายวันหนึ่งที่อากาศไม่ร้อนมาก ขณะที่นั่งคุยกันบนม้านั่งในสนามหญ้าของ The yard โฮสเทลแรกในชีวิตของเธอกับส้มใหญ่ – อมรรัตน์ อมรศิริชัยรัตน์ ด้วยความฝันที่อยากจะนั่งรถไฟจากเมืองไทยไปอังกฤษ แล้วหยุดแวะพักทักทายเพื่อนตามประเทศต่างๆระหว่างทางที่ได้ผ่าน จึงต้องสะสมเพื่อนไว้ตั้งแต่ตอนนี้ โฮสเทลกลางย่านอารีย์แห่งนี้จึงเป็นคำตอบของทั้งคู่ ในภาษาอังกฤษ yard หมายถึงลานหรือสนาม แต่ทั้งสองส้มต้องการเล่นคำและสื่อให้คำนี้มีสองความหมายคือ yard แบบภาษาอังกฤษและ ‘ ญาติ ‘ ในภาษาไทย เพราะต้องการให้แขกที่มาพักรู้สึกราวกับมาพักบ้านญาติ ตามคอนเซ็ปต์ที่ส้มวางไว้ เพื่อสร้างความอบอุ่นและเป็นกันเองให้มากที่สุด และนี่คือธุรกิจโฮสเทลแรกของทั้งคู่ที่ทั้งสองคนทำด้วยใจจริงๆ ส้มเล็กเล่าว่า ก่อนหน้านี้พวกเขาเปิดร้านขายเสื้อผ้าที่ออกแบบเองมากว่า 7 ปี พร้อมๆกับเป็นโฮสให้กับชาวต่างชาติที่มาเที่ยวเมืองไทยแต่อยากใช้ชีวิตแบบโลคอล ทั้งพาไปเที่ยวรอบกรุงเทพ และทำอาหารปาร์ตี้กันที่บ้าน จนวันหนึ่งแขกต่างประเทศที่มากินข้าวที่บ้านเอ่ยปากขอนอนพัก เพราะรู้สึกว่าเป็นกันเองกับส้มมาก รู้สึกดีจนไม่อยากไปพักโรงแรม ส้มเลยเกิดไอเดียขึ้นมาว่า […]