ปกิณกะปากี by Piyakan Bootprasert

คนส่วนใหญ่มักจะถามด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวอย่างไม่เก็บอาการ ทำไมไปปากี? ปากีมีอะไรเหรอ? นั่นสิ…

ความเซอร์มันค่อยๆเริ่มตั้งแต่พบว่าทริปนี้จะมีอุณหภูมิตั้งแต่ศูนย์ถึง40องศา และมีฝนตก

ต้องจัดกระเป๋าอย่างไร ?

ต้องฉีกแขนเสื้อ แล้วเตรียมเข็มด้ายไปเย็บต่อกลับ ตอนอากาศหนาวขึ้นมั้ย?

สุดท้ายเรื่องเงียบลงที่กระเป๋าเดินทางน้ำหนักเกือบ 20 กิโล เสื้อกันหนาว เสื้อกันฝน เสื้อกันลม เสื้อผ้ามิดชิดปิดทั้งร่าง ผ้าโพกหัว (ประเทศมุสลิม) รองเท้า trekking น้ำพริก มาม่า ยาดม ทุบทุกสถิติการแพคกระเป๋าเดินทางในชีวิต

 

เมื่อถึงสนามบินอิสลามบัด 98%เป็นชายล้วนๆ ความบิน ลาเดนเข้าจู่โจมพวกเราทันที (Abbottabad เป็นที่ซ่อนสุดท้าย ก่อนที่เค้าจะถูกจับตาย) เหตุนี้เองเราจึงไม่มีรูปถ่ายในแอร์พอร์ตกันเลย แต่พอเราได้พบกับไกด์ท้องถิ่นและคนขับรถ (ชื่ออัลตาฟ/มูสตากิม) โลกแขกปากีของเราก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พี่แกใจดีและน่ารักทุกครั้งที่พยายามพูดภาษาไทย อัลตาฟบอกว่าที่จริงคนที่ไว้หนวดเครายาว นั่นแสดงว่าเป็นคนเรียบร้อยที่ออกจะเคร่งศาสนาด้วยซ้ำ อืม ความรู้ใหม่

DSCF9207

 

IMG_1368

IMG_4969

9 ชั่วโมง เรานั่งรถตู้มุ่งไปทางเหนือเส้นทางNaran ภูมิทัศน์ราวกับเดินทางออกไปนอกโลก ชนิดที่หนัง THE MARTIAN แอ๊บถ่ายได้สบาย รถตู้กลายเป็นยานสำรวจดาวอังคาร สเกลภูเขาตรงหน้ามหึมาเท่าตึกใบหยก รูปถ่ายใบนึงเราอาจได้ เห็นภูเขา5-6ชนิดรวมกัน ทั้งหัวโล้น เขียวชอุ่ม หรือแม้แต่ภูเขาน้ำแข็ง จุดชมวิวที่พีคคือยอดเขามีชื่อว่า Nanga Parbat

DSCF9238

Ghizer Vally ปลอบโยนเราจากความtoughของสองวันก่อนด้วยวิว Khalti lake ที่เหมือนต้นไม้และลำธารเหล่านั้นจบ คอรส์วิชาศิลปะการจัดวางมา อากาศวันนี้หนาวเย็นไม่สอดคล้องกับปากีแฟชั่นวีคของพวกเรา เรามาในชุด Eid ผ้าฝ้าย เบาบางที่ดูเป็น collection spring/summerมากกว่า ผลคือรถตู้แวะจอดฉี่ถี่ที่สุดในวันนั้นเห็นจะได้

IMG_4778

IMG_4923

IMG_1126

IMG_1152

IMG_1741

ปากีไม่ได้มีแต่หินผากาดาบ ในส่วนการแจกความสดใสนั้น เริ่มกันที่ Attabad Lake ที่เมือง Hunza ทะเลสาปใส น้ำนิ่ง เป็นกระจก ไล่pantoneสีน้ำเงินหลายเฉด ทะเลสาปนี้เกิดจากน้ำฝนขังหลังแผ่นดินไหว สิ่งนึงที่อยากทำมากแต่ไม่ได้ทำ คือตวงน้ำใส่ขวดกลับบ้านมาเป็นของฝาก รสชาติ หวาน ชื่นใจจริงๆ

Blue favorite แล้วก็มาถึง Red favorite กันบ้าง ที่อุทยานแห่งชาติทางไปที่ราบ Khunjeraf โชคดีมากที่เดือนกันยายน ใบไม้เริ่มเปลี่ยนสีแดง เหลืองแล้ว น่ารักน่าชังเหลือเกิน

DSCF1225

DSCF1224

IMG_4713

DSCF1223

IMG_1289

มาปากีก็ใช่ว่าจะหาความHIPไม่ได้ ที่นี่มีคาเฟ่เก๋ไก๋ สีสดใสโดดเด้งตามหุบเขา อยากมีซีนถ่ายหนังที่นี่จัง คนที่นี่ ชอบจิบชากับแอปริคอต อัลตาฟพาเราแวะคาเฟ่ที่มีน้ำตกเป็นบรรยากาศแถว Rakaposhi

IMG_1098

IMG_0964

IMG_1214

ถึงตรงนี้ขออนุญาตใช้ภาพทำหน้าที่เล่าความสวยงามของตัวมันเอง (ไม่ได้ขี้เกียจนะคะ คือพยายามหาศัพท์แสงมา เขียนบิ้วให้เทียบเท่าภาพไม่ได้เลยจริงๆ) และหลักๆ เราตั้งใจมา Trekking กันก็จะขอพูดแค่ในส่วนนี้ละกัน

ที่แรก Passu Glacier นั้น เดินสนุกทางลัดเลาะหุบเขาไปเรื่อยๆ ไม่ชันมาก ใช้เวลาแค่ชั่วโมงกว่าๆเท่านั้นก็ถึง

DSCF1778

DSCF1779

DSCF1833

DSCF1839

ขณะที่ Hopper Glacier ทางโหดอยู่ เป็นกรวดหินและมีความชันเลเวลท่าเดินกิ้งก่า แต่ไม่ต้องกังวล ที่นี่มีหนุ่มพื้นที่ให้ บริการเกาะแขน route นี้ ยาหอม ยาดมให้พร้อม อากาศค่อนข้างหนาวแต่พวกเราก็นั่งเล่นอยู่บน นั้นเป็นชั่วโมงๆ

 

สุดท้าย Fairy Meadows Gilgit ถนนหวาดเสียวที่ลืมไม่ลงในชาตินี้ นั่งรถจี๊ปแล้วต่อด้วยการเดินหรือขี่ม้าขึ้นไป ใช้เวลา ราวสี่ชั่วโมง เหงื่อชุ่มมือด้วยความเกร็งตลอดทาง บน Fairy Meadows Gilgit มีหมู่บ้านเล็กๆน่ารัก คน แกะ แพะ วัวอยู่ ร่วมกันอย่างสุขสงบจบบริบรูณ์ไปเลย อยากมีชีวิตบั้นปลายแบบนี้บ้าง ชวนนึกถึงหมู่บ้านในนิทานอิสปหรือบ้าน hobbit

IMG_2136

IMG_2052

IMG_2089

เสียงเครื่องยนตร์กับเพลงแขกสไตล์รีมิกซ์ดังสะท้อนในหุบเขาอีกครั้ง นั่นหมายถึงมือที่เปียกชุ่มและความฟุ้งซ่านกลัว ตายกลับมาอีกรอบ แต่ช่วงเวลานี้เองที่ได้ทำให้พบว่าเสน่ห์ที่สุดของทริปนี้จริงๆมันคือความไม่แน่นอน อะไรก็พร้อมจะ เกิดขึ้นได้เสมอ เช่นการอยู่บนรถบนถนนเส้นนี้ หรือเช้าวันหนึ่งที่พบว่าเพื่อนบ้านมีขีปนาวุธขึ้นสนิมอยู่บนหลังคาบ้าน สิ่งนี้เลยพาลไปกระตุ้นให้เข้าถึงคำว่า “การปล่อยวาง” การมีชีวิตอยู่เพื่อแค่วันนี้และมีความสุขแค่ปัจจุบันตรงหน้า

ซึ่งไม่เคยเกิดความคิดแบบนี้จากการเดินทางครั้งไหนมาก่อน ปากีสถานคงไม่ได้เป็นสถานที่ท่องเที่ยวแบบปกิณกะ ดูวิว ชมนก ชมไม้ไปเรื่อย มันมีพลังบางอย่างของสถานที่ ผู้คน เร้าต่อมความรู้สึกนึกคิดผู้เดินทางได้เป็นอย่างดี

 

ปิยะกานต์ บุตรประเสริฐ

 

ภาพประกอบเพิ่มเติมจากผู้ร่วมเดินทาง @pamelapowder_rei , @bozobozo

 

Share
Random stories
5 Dec '15
Tales of Udon

เรื่องเล่าจากเส้นอุด้ง เรื่องเล่าในวันนี้ เริ่มต้นขึ้นเมื่อสองสาวจากเมืองเชียงใหม่ ตัดสินใจเปิดร้านอาหาร good food good soul ใกล้ๆกับวัดร่ำเปิง โดยตั้งใจว่าอยากเสิร์ฟอาหารดี มีคุณภาพให้กับทุกคน ทั้งสองตกแต่งร้านกันเองโดยได้ไอเดียจากหนังญี่ปุ่นน่ารักๆเรื่อง ” Bread and soup and cat weather ” แล้วช่วยกันคิดทำเมนูที่ปรุงกันสดๆ เพราะอยากให้ลูกค้าได้รับรสอาหารจากธรรมชาติ จนในที่สุดก็ได้ signature ของที่ร้าน เป็น ‘ เส้นอุด้ง ‘ และ ‘ ขนมปังจากยีสต์ธรรมชาติ ‘ ที่ถูกนำไปครีเอทในเมนูที่หลากหลาย อย่างสลัดอุด้ง , อุด้งพาสต้าเพสโต้ , อุด้งผัดเนยกระเทียมเห็ด , อุด้งผัดน้ำพริกอ่อง , ขนมปังโฮมเมดอบชีส, เบเกิล , บรูเชตต้า , แฮมเบิร์ก และอีกหลายอย่างอีกมากมาย พี่แว่นเก่งทำอาหาร ก่อนหน้านี้เคยช่วยงานอยู่พันพรรณ ส่วนนุ่นรักการย้อมผ้า และมีไร่ปลูกผักแบบไม่ใช้สารเคมีอยู่ที่แม่วาง เมื่อสองคนมารวมตัว จึงกลายเป็นส่วนผสมที่ลงตัว […]

6 Jan '17
House of Inspire with Juli Baker and Summer

อีกครั้งที่ Vick’s มองหาแรงบันดาลใจรอบๆตัว จนได้มาพบกับ ป่าน ชนารดี ฉัตรกุล ณ อยุธยา และได้มาร่วมงานกันในคอลเลคชั่นล่าสุด Vick’s Valley of the whispering hill โดยใช้เทคนิคศิลปะการตัดต่อผ้า (Patchwork) เป็นตัวแสดงนำของคอลเล็คชั่น เราได้รับการต้อนรับอย่างดีจากครอบครัวแสนอบอุ่นของป่าน บ้านที่มีแต่มุมที่ตกแต่งน่ารักตามแบบของแต่ละคนในครอบครัว ซึ่งแต่ละคนมีความแตกต่างและหลงใหลกันคนละแบบ ตั้งแต่ประตูทางเข้าก็มีของตกแต่งน่ารักวางติดทั่วผนังเต็มไปหมด ทางขึ้นไปชั้นสองบันไดถูกปูด้วยโปสเตอร์วงดนตรีและปกอัลบั่มจนเต็มถึงห้องซ้อมดนตรีที่ปลายบันไดในชั้นสอง ที่เกิดจากคุณพ่อของป่าน คุณพ่อป๊อก (ศักดินา ฉัตรกุล ณ อยุธยา) ชื่นชอบดนตรี และวง The Beatles  ทำให้เกิดห้องซ้อมขึ้นเพื่อใช้เวลาซ้อมเล่นกันในวง และ ถูกถ่ายทอดให้ป่านได้เล่นดนตรีตาม ระหว่างทางป่านก็เล่าถึงที่มาของของแต่ละชิ้นที่มาตกแต่ง ไม่ใช่แค่ป่าน แต่รวมถึงทั้งคุณพ่อและคุณแม่ก็มีส่วนร่วมในการตกแต่งบ้านเหมือนๆกัน ทำให้รู้สึกว่าบ้านหลังนี้ถูกโอบล้อมด้วยบรรยากาศของศิลปะมาตั้งแต่หน้าประตู ก่อนที่ป่านจะนำทางไปที่มุมทำงาน เล็กๆมุมหนึ่งที่ผนังเต็มไปด้วยภาพวาดฝีมือป่าน ชั้นวางของที่แน่นไปด้วยหนังสือและสีอะคลีลิค การตกแต่งห้องด้วยสีสันสดใสตามสไตล์ของป่าน Vick’s : ป่านตั้งใจจะเรียนแฟชั่นตั้งแต่แรกรึป่าว (สาขาวิชาแฟชั่นและสิ่งทอ คณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) ป่าน  : จริงๆป่านคิดว่าตัวเองอยากเป็น Designer […]